Wij hoeven vrouwen niet te gebruiken als excuus!

Op 03/05 verscheen er een artikel in DS over Crevits en Thyssen als 'laatste redmiddel'. Laten we formeel en eerlijk zijn, ook wij dames hebben onze plaats in de partij verdienD door hard en degelijk werk. Zie ondertaand het artikel van 03/05 en de reactie van V&M hierop.

Thyssen en Crevits zijn geen slachtoffers van ‘mannenclubje’

De Standaard - 04 Mei 2019

In zijn ‘Boeiende tijden’ zet Bart Sturtewagen eurocommissaris Marianne Thyssen en minister Hilde Crevits weg als brandjesblussers, vrouwen die zich alleen mogen bewijzen wanneer er geen andere (mannelijke) opties meer zijn (DS 3 mei). Wat ons vooral tegen de borst stuit, is hoe Sturtewagen de theorie van de glazen klif schaamteloos misbruikt. Die theorie verwijst naar het gegeven dat een vrouw op topniveau pas naar voren wordt geschoven wanneer de mannen het te heet onder de voeten krijgen. Zodra zij het puin geruimd heeft, en daarvoor haar carrière op het spel heeft gezet, wordt zij vaak subtiel of niet subtiel van de klif geduwd om plaats te maken voor een man. Laten we duidelijk zijn, dat is niet de reden waarom Hilde Crevits als boegbeeld van CD&V naar voren wordt geschoven.

Ze is het boegbeeld van de campagne omdat zij Hilde Crevits is: een sterke en bekwame politica die ervoor gaat, ervoor durft te gaan en een van de populairste politici van het land is. Dat zij wordt gedegradeerd tot slachtoffer van een mannenclubje tart alle verbeelding. Wij kunnen dit niet zomaar naast ons neerleggen. Het seksisme waar vrouwen in de politiek anno 2019 nog steeds mee te maken krijgen, moet stoppen.

Hoe hoger een vrouw doorstoot in de politieke rangen, hoe grover het eraan toegaat. Herinner u hoe Hillary Clinton persistent op basis van haar vrouw-zijn werd afgerekend. Liesbeth Homans, Caroline Gennez en Gwendolyn Rutten kunnen er maar al te goed van meespreken. In januari klaagden we nog aan hoe de volharding van Theresa May wordt verklaard door het feit dat ze geen kinderen heeft, en daarom ‘geen leven’. Maar ook op de lagere echelons krijgen vrouwen af te rekenen met seksisme en intimidatie, vooral via sociale media.

Marianne Thyssen heeft zich in 2010 inderdaad als boegbeeld voor de partij in de strijd geworpen, op een moment dat dat niet evident was. Haar benoeming tot eurocommissaris reduceren tot een lapmiddel voor het collectieve schuldgevoel bij de partij, getuigt van weinig respect. Thyssen heeft belangrijke bakens verzet om van Europa een socialer en meer gender­gelijk Europa te maken. Dat is zoveel meer dan je van een brandjesblusser kunt verwachten.

Liesbeth Maris (voorzitter Vrouw en maatschappij) en CD

Copyright © 2019 Mediahuis. Alle rechten voorbehouden

Haalt CD&V 2024 nog wel?

De Standaard - 03 Mei 2019

De historische lijn van de Vlaamse christendemocratie wijst neerwaarts. Na 26 mei kan de existentiële vraag niet meer ontweken worden, zegt Bart Sturtewagen.

Op 23 juni 1999, binnenkort twintig jaar geleden, verloren de christendemocraten nipt hun schijnbaar eeuwige politieke marktleiderschap in Vlaanderen. Het leek eerst nog een incident, teweeggebracht door de ­dioxinecrisis die de VLD van Guy Verhofstadt handig had uitgebuit. Vier jaar later, in 2003, passeerde ook de herboren SP.A van Steve Stevaert, in kartel met de linkse nationalisten van Spirit, de intussen tot CD&V omgedoopte CVP.

Yves Leterme keerde het tij in 2004 bij de regionale verkiezingen. In kartel met de rechtse nationalisten van de N-VA wees hij de twee paarse partijen terug en hield nipt het fors oprukkende Vlaams Blok af. Nog eens drie jaar later haalde Leterme een persoonlijke monsterscore en claimde opnieuw het federale ­regeringsleiderschap. De periode Verhofstadt leek slechts een frivool intermezzo te zijn geweest. De lijn van de grote premiers Leo Tindemans, Wilfried Martens en Jean-Luc Dehaene kon worden voortgezet.

Dodelijke concurrent

Helaas, het hoogtepunt van 2007 luidde opnieuw de neergang in. Met het voordeel van de terugblik blijkt de tactische zet met het kartel een strategische catastrofe te zijn geweest. Leterme had de al decennia aanslepende kwestie van de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde geïnstrumentaliseerd om het paarse experiment te ontregelen. Zijn kartelpartner had grote staatshervormende ambities die hij, als architect van de krachtenbundeling, wel onder controle dacht te hebben. Maar de communautaire radicalisering die hij had ontketend, kon hij niet in de hand houden.

Toen het kartel daarover in 2008 brak, verhuisde de dynamiek die hij zijn partij wilde geven, naar de voormalige junior partner. In plaats van de christendemocratie weer vast in het politieke centrum te verankeren, had Leterme een dodelijke concurrent gevoed. Hij had de principiële kloof die traditionele katholieke kiezers verhinderde voor het Vlaams-nationalisme te stemmen gedicht. Een pletwals kwam op gang. De verhoudingen kantelden en vervolgens werd de afstand tussen de N-VA van de nieuwe numero uno, Bart De Wever, gestaag groter in verkiezingen en peilingen. Het perspectief op een terugkeer aan de top vervaagde tot een hersenschim.

Zweedse weeffouten

Vandaag, in de aanloop naar de verkiezingen van 26 mei, is niet de eerste, maar slechts een verre tweede plaats de inzet. Maar als het tegenzit, kan het ook een derde of zelfs een vierde stek worden, gepasseerd door Open VLD of Groen. In het ergste geval komt de existentiële vraag in zicht: waarheen met CD&V richting 2024? Welke toekomst heeft ze in een constellatie waarin ze niet tot de eerste of de tweede, maar na de implosie van zusterpartij CDH wellicht slechts tot de vierde politieke familie behoort? Het idee dat zo’n CD&V na 26 mei nog de leiding kan nemen van een federale regenboog- of olijfboomregering zonder de N-VA mist een politiek-wiskundige basis.

Een van de vele weeffouten van de Zweedse coalitie tussen 2014 en 2018 was de onverholen bedoeling van CD&V-voorzitter Wouter Beke om de N-VA in de federale regering politiek af te matten. Dat is tot op zekere hoogte gelukt, maar de schade die de christendemocraten daarbij opliepen, is groter dan degene die ze bij hun vijand hebben aangericht. Ze kwamen in een onnatuurlijke positie terecht. Te ver links van het centrum, met het negatieve imago van de eeuwige stokebrand en een ongeloofwaardige boodschapper als Kris Peeters bovendien. Toen die laatste ook nog een heilloze aanval op de burgemeesterssjerp van De Wever in Antwerpen inzette, was de strategische ellende niet meer te overzien.

Nog leek de partijleiding de bui niet te zien hangen. Ze trok zich op aan de meevallende provincieraadsverkiezingen in oktober vorig jaar. Het leek alsof het allemaal vanzelf goed zou komen, met een beroep op rust en redelijkheid, ver van het gepolariseerde gewoel. De jongste peiling, de slechtste ooit voor de christendemocraten, moet wel een koude douche zijn geweest.

Noodgreep

Hoe anders te verklaren dat ze, met nog amper vier weken te gaan in de campagne, plots een kandidaat-minister-president aankondigden in de persoon van Hilde Crevits? Als in de politiek de vrouwen naar voren worden geschoven, komt dat niet door hun evidente talent, authenticiteit en ervaring, maar omdat de mannen het niet meer weten. Zo ging het in 2010 toen Marianne Thyssen het nationale boegbeeld werd in plaats van de voor het onafwendbare vluchtende Leterme. Het terechte collectieve schuldgevoel daarover was in 2014 nog zo groot dat CD&V pardoes het wenkende premierschap van Peeters offerde voor een grijze post als Europees commissaris voor Thyssen.

Crevits is ongetwijfeld een uitstekende kandidaat voor de job van Vlaams regeringsleider. Maar als iedereen haar strategische meerwaarde besefte, waarom werd ze dan niet al veel eerder in die rol gecast, toen het nog mogelijk was om met haar verhaal en persoon echt een verschil te maken? Nu komt haar kandidatuur over als een noodgreep, een wanhopige poging om toch nog in te breken in het debat, waar CD&V maar geen greep op krijgt.

Welke coalitie heeft de partij met Crevits trouwens in gedachten? Een vierpartijenploeg zonder de dominante N-VA? Met welk programma dan? Wat denkt de partijleiding echt? Dat Crevits in een rechtstreekse botsing met De Wever moreel wint, ook als ze inhoudelijk verliest, omdat ze onder de mokerslagen van de N-VA-voorzitter de sympathie van de Vlaming voor de underdog verwerft? Hoe neerbuigend is dat? En hoezeer onderschat dat het vermogen van De Wever om van register te veranderen als de omstandigheden dat vereisen? Heel link begon hij haar meteen te prijzen. Hij prees haar regelrecht het graf in. Voor hem is deze situatie zelfs een uitgelezen kans om het publiek een ander beeld te tonen dan dat van een partij van harde mannen en zo mogelijk nog hardere vrouwen.

Regelrechte provocatie

CD&V stuurt opnieuw een tragische heldin naar het front. In haar provincie, West-Vlaanderen, had Crevits zonder dit vergiftigde geschenk opnieuw prima kunnen scoren, ver weg van het gemene politieke spel in Brussel. Nu moet de populaire Torhoutse vol aan de bak in een gevecht dat haar op het thuisfront niets extra oplevert. Ze loopt integendeel groot risico, want haar ministerschap op Onderwijs eindigt niet glorieus. De dalende kwaliteit van onze scholen staat algemeen ter discussie. En de N-VA maakt daar gretig gebruik van.

Het kan geen toeval zijn dat onderwijs het onderwerp van haar laatste V-dag is, morgen, en al evenmin dat de partij daarvoor naar Brugge trekt, Crevits’ thuisbasis en de enige provinciehoofdstad waar CD&V nog de burgemeester levert. Een regelrechte provocatie. Voor de N-VA is onderwijs de ideale pars pro toto. Alles wat ze over het thema zegt, ondersteunt subliminaal haar kernboodschap dat het culturele verval onder ons is. Doorgeschoten diversiteit, politiek correcte laksheid, gebrek aan ambitie, miskenning van normen en waarden, ondermijning van de eigenheid. Het zit allemaal vervat in de gedachte dat onderwijs, vooral het vrije onderwijs, niet meer in goede handen is bij de historische bewaker ervan, de christelijke zuil en dus ook niet bij CD&V. De N-VA moet geen onvertogen woord over migratie of islam uitspreken om die uiterst gevoelige snaar te doen trillen.

Het strategische en tactische onvermogen van CD&V steekt de ogen uit. Op die manier is er geen toekomst. Intussen loopt Bart De Wever in volle campagne doodleuk een marathon.

Bart Sturtewagen

Welkom bij CD&V. Onze websites maken gebruik van cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren. Lees onze Cookies Policy voor meer informatie. Ons cookiebeleid en deze voorkeuren gelden voor alle CD&V-websites. Door op 'Akkoord' te klikken, ga je akkoord met de geselecteerde cookies.